za 20 aug 2011: 20.00 - 21.15
Poptahof

Ruben Hein

Stijl: jazz, pop
Online: www.rubenhein.com, www.myspace.com/rubenhein

Line-up:
Ruben Hein (zang, toetsen)

Je moet ze met een vergrootglas zoeken. Een talent dat je werkelijk bij het eerste album bij de strot grijpt. Ruben Hein flikt het. De Nederlander lijkt bijna vanuit het niets te komen. Met het album Loose Fit komt de zanger/pianist, of andersom, met zevenmijlslaarzen het internationale muziekcircuit binnen denderen.

Ruben Hein heeft zo’n beetje alles om een nieuwe held te worden: visie, uitstraling, prachtige songs maar vooral talent. Hein, die op deze cd zowel alle songs zingt en fenomenaal piano speelt, laat op een bijna achteloze manier horen wat hij in huis heeft: niet zo gek dus dat het gerenommeerde Blue Note-label hem nu met trots presenteert. Zelf vindt hij zich een kruising tussen soulzanger Bill Withers, Miles Davis en de Engelse supergroep Radiohead. Mooie namen en mooie vergelijkingen. Het levert twaalf groeibriljantjes die echter ook al na één draaibeurt opzichtig fonkelen.

Loose Fit is geproduceerd door Stefan Kruger (Zuco 103) en Fons Merkies (ondermeer filmmuziek De Tweeling). De innovatieve Kruger blijkt de mentor achter Hein te zijn terwijl Merkies verantwoordelijk is voor de sound, arrangementen en vocale coaching. Het album kwam op verschillende plekken tot stand. ‘De opnames van de band hebben we gedaan in een studio in het Zweedse Malmö. Dat had een reden want wij wilden bewust weg uit Amsterdam om ons volledig te focussen. Daarnaast hadden ze daar een opnametafel die we graag wilden gebruiken omdat we op zoek waren naar een warme sound die deze specifieke tafel kenmerkt.’

Hein groeide op in Bemmel, een dorp onder de rook van Nijmegen. Na de middelbare school trok hij naar Amsterdam om daar aan het conservatorium te studeren met als hoofdvak jazzpiano. ‘Het niveau was en is er vreselijk hoog maar na een jaartje wennen groeide ik er als pianist snel.’ Zingen deed Hein op dat moment nog niet serieus. ‘Pas aan het einde van mijn conservatoriumopleiding ben ik mij meer gaan richten op het zingen. Iemand opperde in 2007 om mee te doen aan het vocalistenconcours en dat bleek een verrassend begin te zijn.’ Op dat befaamde concours, dat eerder werd gewonnen door mensen zoals Wouter Hamel en Francien van Tuinen, werd hij immers onverwacht tweede. Toch schreeuwde zijn net gestarte carrière als pianist om voorrang. ‘In die periode werd ik op sleeptouw genomen door jazzdrummer Joost Patocka. Hij introduceerde mij bij saxofonist Benjamin Herman (New Cool Collective). Uiteindelijk kwam ik via Benjamin terecht bij Pete Philly & Perquisite, waarmee ik op Lowlands speelde, en de jazzband van Hans Teeuwen.’

Patocka stelde Hein ook voor om eens met Zuco 103-drummer Stefan Kruger in gesprek te gaan. ‘Stefan is een man met geweldige ideeën. Het klikte ook meteen en vanaf begin 2009 zijn we samen nummers gaan schrijven.’ Het resulteerde in de song Rosie die ook op zijn debuut staat. Hein zegt dat Kruger erg belangrijk voor hem is. ‘Toen ik begon wist ik eigenlijk nog niet precies wat voor een richting ik moest inslaan. Stefan heeft mij echter de goede kant opgestuurd en hij bleek de perfecte producer voor mij te zijn.’ De twaalf songs die uiteindelijk op het debuut van Hein zijn gekomen, schreef hij naast Kruger met gitarist Paul Willemsen, Nienke Gaastra (Zuco 103), Stan Vreeken (Along Came Stan) en de Amerikaanse Liset Alea. ‘Deze verschillende samenwerkingen bevorderen de diversiteit van mijn muziek. Het was voor mij vooral belangrijk om niet het typische jazzidioom te omarmen. ‘Het moest een onderkoelde, soulachtige sound worden waarin de warme toon van mijn stem naar voren komt. Maar op de momenten dat ik met mijn stem uithaal, komt het ook echt aan.’

Van jongs af aan werd Hein al door veel verschillende muziekstijlen beïnvloed, waardoor de zoektocht naar zijn eigen geluid vrij gemakkelijk ging ging. ‘Het is niet zo dat ik al jaren met mijn debuutalbum bezig ben. Het is allemaal heel natuurlijk en vlotjes gegaan. Veel invloeden komen van vroeger. Mijn ouders waren heel klassiek gericht maar luisterde ook naar andere muziek zoals The Beach Boys en Ray Charles. De overstap naar Miles Davis was dan ook niet zo groot.’

Voor Hein is zijn debuut het begin van een gloedvolle carrière. ‘Ik wil mezelf nog wel als tekstschrijver ontwikkelen en weet dat er veel meer in zit. Maar ik ben erg trots op Loose Fit . Ik heb geprobeerd om terug te gaan naar de essentie van het liedje zoals ook Paul Simon en Ray Charles deden. En ik houd van ruimte in de muziek, zoals je die bijvoorbeeld ook hoort op het album A Kind Of Blue van Miles Davis.’ Hij vervolgt: Ik heb lang naar dit moment uitgekeken, ik ben nu 28 jaar en er helemaal klaar voor.